Ik ga hier niet meer schrijven… Ik zal ieder van jullie wel een mail sturen met dan mijn nieuwe weblogadres… Als er een nieuw weblog komt, want dat weet ik nog niet zeker,… Ik heb het gevoel dat ik niet meer schrijven kan wat ik zeggen wil en ik voel me hier dus helemaal niet meer op m’n, gemak…

Diegene die de link aan al mijn familieleden doorgaf, bedankt… En diegene die hem doorgaf aan mijn broers nog harder bedankt… Hoe kon je??? *hatelijke blik*

Meisjes, het ga jullie allemaal goed, en als ik zin heb om verder te schrijven, ergens anders, dan laat ik jullie dat zeker weten!

Jullie zijn stuk voor stuk schatten!

*ik mis het nu al*

Sinds er hier is mee-gelezen, voel ik me minder op m’n gemak… Minder vrij om te schrijven wat in me opkomt Jammer, want zo blijf ik dus rondlopen met heel wat dingen en blijf ik maar slecht slapen en blijf ik maar piekeren… Het is alsof ik niet meer in staat ben om sommige dingen van me af te zetten, terwijl ik dat heel goed kon toen ik startte met dit weblog… Toen had ik éindelijk na zovéél jaren door, hoe ik mezelf kon beschermen tegen allerlei negatieve invloeden, hoe ik ervoor kon zorgen om bepaalde gevoelens buiten te houden en buiten te sluiten… En de sleutel was zo eenvoudig:

“Stel geen verwachtingen aan mensen”

En ineens, misschien door het onzekere gevoel dat een zwangerschap met zich meebrengt, lukt het me niet meer… Door verwachtingen te stellen geraak je gekwetst… Begin je nadien te piekeren, slecht slapen, etc…

Misschien moet ik terug meer afstand nemen, en niet verwachten dat mensen evenzo in de wolken zullen zijn over die dingen waarover ik in de wolken ben…

Gisteren een leuk bezoekje gebracht aan m’n oma, *deed me goed om haar nog eens te zien* … Langs de andere kant wordt dat dan weer overschaduwd doordat ik gisteren minstens 10 – 15 keren onderbroken geweest ben toen ik iets aan het vertellen was, wat me een heel genant gevoel gaf… Ik was midden in m’n uitleg en ineens keek dan niemand meer naar me en was iedereen over iets anders bezig… Meerdere malen zag ik dat sommigen midden in iets wat ik tegen hen zei, naar een andere kant keken en plots over iets anders begonnen…
Meerdere malen werd ik midden in een uitleg onderbroken om te horen dat dat *zaaaaaaag* te technisch *blègh, kots* was… Moet ik me ook nog gaan excuseren voor mijn intelligentie?

Ik voelde me… *gegeneerd*, *belachelijk*… Vergelijk het met die situatie waarbij iemand op je afkomt en je denkt dat die je een hand gaat geven, maar die passeert je en geeft de persoon achter of naast je een hand… Dan voel je je ook zo *stom*…

Misschien moet ik wat minder praten over de baby??? Ik ben in blijde verwachting… Maar ik kan moeilijk verwachten van anderen dat ze ook zoveel interesse hebben in wat ik te zeggen heb…

*Pffff*

Er ligt zoveel op mijn maag enn ik kan het hier niet allemaal neerschrijven want er wordt hier meegelezen… Vermoed ik… Niet dat zij er al iets over gezegd hebben dat ze hier misschien nog lezen…

*Bah*

Er kan echt over alles gepraat worden… *yeah, right*

Luisteren

Gisterenavond dan weer naar de gynaecoloog… Weer zoveel zenuwen! Ik dacht écht dat die zenuwen zouden afnemen naarmate de maanden vorderen, maar nee… Nog iedere keer ben ik bang dat er iets “ontdekt” zal worden, waar men de vorige keer overheen keek… Maar er is niets bizars ontdekt, alles is nog steeds oké!

De baby heeft alles wat ie moet hebben, twee oortjes (duidelijk zichtbaar hoor! ), twee armpjes, twee beentjes, twee voetjes, hartje helemaal oké, niertjes aanwezig…

Ons kleintje lag weer in favoriete houding: beentjes naar beneden, hoofdje omhoog, waardoor het dus steeds op z’n buikje ligt…

We wilden echt graag het geslacht weten, maar de baby lag weer niet goed zoals vorige keer, en weigerde na wat aanporren door de gyn zich ook maar een beetje te verleggen, ja, heftig zwaaiend met de armpjes, maar geen draaitje maken ofzo, nee, lekker koppig…

Maar, er zijn altijd nog andere wegen om een kijkje te nemen, en aangezien de baby met de beentjes naar beneden lag, slaagden we na een omweg erin om lekker tussen de beentjes door te kijken…
Dus we weten het! Maar ik hou het nog heel even geheim… !!!

Mijn bloeddruk was weer niet zo goed, 15/7… Mja, is waarschijnlijk echt van de zenuwen hoor… En de pijn die ik soms na het wandelen heb is niet oké… Ik mag niet te veel of niet te ver wandelen, en mijn rug en bekken zeker niet meer belasten, want er is toch sprake van een beetje bekkeninstabiliteit…
Zal ik dan de volgende keer wel merken, hoe ver ik nog kan gaan… Want absoluut niet meer gaan wandelen? Nee hoor, want dan heb ik geen beweging meer…

We hebben de hele sessie weer op video… Leuk om dan zelf nog eens naar te kijken thuis!
En hier is de echo van ons kleine buikslapertje…

2/11/04 19 weken en drie dagen

Het is alweer dinsdag vandaag, en een nieuwe maand… November! Wat gaat de tijd toch snel!

Het afgelopen weekend eindelijk nog eens en volledig weekend enkel met ons tweetjes (drietjes ), lekker genoten van een dagje kust, een dagje wandelen in Buggenhoutbos, en twee maal gaan eten, een dagje thuis werken in de babykamer, filmpje gehuurd… Een zalig weekend!

Zaterdag naar Blankenberge, redelijk op tijd opgestaan… Zodat we daar aangekomen, na een heerlijke tas thee en een stukje Bretoense appeltaart… Lekker wandelen, de dijk af, even in de winkelstraten (lekker echte Babbelutjes gekocht, njamie ). En dan nadien een heel stuk gewandeld doorheen de duinen…

De Fonteintjes – Blankenberge

De Fonteintjes zijn een serie van deels kustmatige, deels natuurlijke duinplassen, duinrietlanden en duinstruwelen gelegen langs een 4 km lange strook tussen de duinengordel en de kustbaan van Zeebrugge tot Blankenberge. De zes thans nog overblijvende depressies zijn van elkaar gescheiden door dwarsdijkjes die tegelijk als toegangsweg tot de zeereepduinen fungeren. Vanaf het wandelpad op de 5e eeuwse Graaf Jansdijk heeft men een goed overzicht over het gebied. De vier depressies vanaf Zeebrugge vormen het eigenlijke reservaat in beheer van Natuurpunt vzw. Ze zijn enkel toegankelijk onder begeleiding van een gids. Opvallend is de afwisseling van biotopen binnen het toch relatief kleine gebied.

Info : Natuurpunt

Na die stevige wandeling, omhoog-omlaag…enorm vermoeiend voor me, had precies 100 km gewandeld! Nog rustig iets gedronken, en dan huiswaarts… Lekker gaan eten in ons favoriete restaurantje… Nog een filmpje om thuis te bekijken en daarna doodop onder zeil!

Zondag, traag opstaan, traag aankleden… Afspraak bij Nobody’s ouders thuis en daarna gaan wandelen in Buggenhoutbos… Pipi was een beetje erg moe, dus zoveel hebben we niet gewandeld…

Buggenhoutbos

Buggenhoutbos is gelegen in de provincie Oost-vlaanderen op het grondgebied van de gemeente Buggenhout (sectie B en C). Het wordt in twee blokken verdeeld door de steenweg Buggenhout-Merchtem en ligt op zo’n 2 kilometer van de dorpskom verwijderd. Het situatieplan geeft de ligging weer van het domeinbos ten opzichte van de omgeving.

Administratief behoort het tot het arrondissement Dendermonde, geschillen worden door de rechtbank van Dendermonde beslecht en zowel rijkswacht als politie zijn gevestigd in Buggenhout zelf. Na de politiehervorming valt het bos binnen de politiezone Lebbeke- Buggenhout.

Info : Buggenhoutbos

Een volstrekte aanrader, in de omgeving van het bos zijn er ook tal van tavernes, waar je na een wandeling even kan rusten bij een lekker tasje thee of koffie…

Waar?

Bijna op het punt waar Oost-Vlaanderen, Antwerpen en Vlaams-Brabant elkaar raken, ligt Buggenhoutbos.

Vanuit Dendermonde (E17, uitrit12) volgt u de N17 tot Baasrode, iets verderop staan wegwijzers naar Buggenhout. Voor het bos houdt u in het dorp richting Merchtem aan.

Vanaf Brussel de A12, afrit Meise, via Wolvertem, Merchtem richting Buggenhout, even voorbij Merchtem kom je langs Buggenhoutbos.

Openbaar vervoer: het station van Buggenhout ligt op ongeveer 2 km ten noorden van het bos. De buslijn 53 Dendermonde-Brussel heeft een halte bij de boskapel.

Maandag… Rustig dagje, verder gewerkt in de baby-kamer… Alles krijgt wat meer vorm… Toch blijft er nog veel werk, maar het is plezant om te zien hoe het idee dat je van de kamer had, langzaam maar zeker werkelijkheid wordt!
Dit weekend telefoon gekregen dat het bedje eindelijk ook binnen is! Joepie! Dan hebben we ongeveer alle grote stukken… Enkel nog een rieten wasmand, en een “schommelstoel”…

Vandaag deze avond naar de gynaecoloog, ik hoop dat alles in orde is zoals de laatste keren! Maak me altijd zorgen voorheen, maar kijk er wel naar uit!

Morgen meer…

Ik maak mijn logjes terug zichtbaar… Dit is een dagboek, en dit is het risico van het internet… Dat iemand “ongewenst” meeleest…
En dit is niet alleen het risico van het internet, dit is gewoon het risico van het dagboek… Dat ooit, iemand, op een dag, je dagboek lezen zal (*nachtmerrie* weet ik)…

Het is nu gelezen, of het jammer is weet ik niet, het is bijgelegd met mijn lieve broer, dat is toch het belangrijkste?

Ik ga mezelf heus niet “censureren” door mijn logjes zelf weg te nemen… Waar was ik mee bezig? Dus, alles is terug zichtbaar…

Dit dagboekje en mijn plekje in weblogland dient in de allereerste plaats (ik herinner me dat ik een tijd geleden ook al eens zo een lijst neerzette) als uitlaatklep voor mezelf (sommigen roepen, sommigen vechten, sommigen huilen, sommigen… schrijven… ) Het doet me deugd om hier te schrijven en ik zal dit dan ook niet nalaten…

In de tweede plaats, dient het om mensen uit weblogland op de hoogte te houden, sommigen onder jullie heb ik al gezien en sommigen nog niet… Maar ik vind het leuk om dingen met jullie te delen en ik blijf dat dan ook doen… ook al lezen er misschien anderen mee… (ik hoop dat die anderen zich op de duur zo ambetant gaan voelen over het feit dat ze meelezen dat ze uiteindelijk zullen stoppen, haha!)

Als allerlaatste optie had ik in gedachten om naar de beheerder van weblog te schrijven of ie mijn plekje niet verzetten kon naar een andere locatie, misschien gaat dit wel… Maar wederom, ik zit nu hier, en hier zit ik goed, dit heeft een sentimentele waarde voor me,

En ik vind niet dat ik, door mijn mening over familie-situaties te schrijven, mijn familie, zwart maak… Integendeel, het laat nog eens duidelijk zien, hoe zeer ik met sommige zaken bezig ben en hoe gehecht ik aan familie ben,… Hoe diep sommige dingen me raken, dat ik daardoor soms zo heel erg boos of heel erg verdrietig ben… En als ik héftig reageer op iets, volgt daarna meestal een log, over hoe ik de dingen wat moet relativeren en in een ander perspectief dien te plaatsen… (maar dat weet je niet als je niet alles leest… )

Nee hoor, iedereen die me kent, weet hoe lang ik soms wakker heb gelegen van sommige zaken en hoe diep gekwetst ik me soms gevoeld heb… Het is mijn recht om daar uiting aan te geven en mijn recht om dat te delen met mensen…

Aan al diegenen die me al gesteund hebben, *dankjewel* !

*zucht*

*zucht*

*zucht*

Er wordt hier mee-gelezen…

Pipi weet niet wat ze moet doen, ik HOU van dit plaatsje, dit is MIJN plaatsje, en nu… Nu kan ik bijna niet anders dan wéér een anders plaatsje te zoeken,..

Want zélfs al beloofd dan iedereen dat ze hiér niet meer zullen komen lezen… daar kan je toch nooit helemaal vanop aan…

Dus…

*snif*
*snif*
Wat nu? Mijn leuke uitlaatklep en mijn geliefde leuke dagboekje…
Mijn alter ego… Weg?

(daarom zijn tijdelijk al mijn logjes naar het archief verhuisd en verborgen…)

Update

Ik blijf hier schrijven, dit is tenslotte mijn plekje… En wie wil begrijpen (van familie dan) waarom ik de dingen schrijf die ik schrijf, die moet dan maar alles lézen, in plaats van te beslissen dat het allemaal zoveel tekst is… En *blègh* zoveel zin om alles te lezen hebben we niet…

Dit is een dagboek, een korte momentopname van een gemoedstoestand… Die kan boos, woedend, verdrietig, hatelijk, eenzaam, vrolijk, gezellig, liefdevol, etc… zijn… Maar het is de mijne, en al wie beweert, nooit 1 negatieve gedachte gehad te hebben over wie dan ook in zijn omgeving, werpe de eerste steen… Ga maar allemaal es lekker in jullie eigen zieltjes kijken, … Het is alsof je op een moment van de dag vijf minuutjes in iemands hoofd wandelt…

Nee, dit is MIJN plekje, via dit plekje heb ik mijn lieve Nobody leren kennen, en ik houd dit plekje, wie meeleest, leest dan maar mee… Maar in geen geval zal ik me inhouden, en me verantwoorden, ik heb net als ieder ander menselijk wezen het RECHT om mijn gedachtjes neer te pennen… Ik heb het recht om te denken en te voelen wat ik wil…
Dus ik blijf hier, wat iedereen ook denkt en wat iedereen ook beslist over het mee-lezen… Lees dan maar lekker mee, maar bezie het dan wel op een constructieve manier om iemand te leren kennen, en laat mensen denken… Je kan ze niet DWINGEN te denken wat jij wil dat ze denken…

En dan speciaal voor mijn zusje:

Ik gooide de telefoon af omdat jouw onbegrip me extreem kwetste (dus? “wij hebben toch al geen echte band?” dat had ik net nodig om te horen, zal ik gedenken)… Omdat ik begon te huilen, omdat ik niet kon vatten dat een toch wel slimme meid als jij… zo redeneren kan… Ik had van jou verwacht dat je tussen de regels door toch wel zou begrijpen dat ik het soms jammer vind dat er zo weinig contact is en dat ik je mis…
En ik heb het RECHT om te denken *blègh* soms ik wil gewoon eens mijn zus alleen zien…

En al wie hier nog wel komt, er bestaat zo een antwoord-functie gebruik die dan, in plaats van achter mijn rug om… Want dat is pas … *grrrrrrrr*
De enigste met wie alles nu bijgelegd is, is m’n oudste broer (en m’n schoonzus), …

IK BLIJF HIER!

Voel me vandaag beter dan gisteren en plaats de dingen dan ook weer in hun perspectief (waar ze thuishoren)…

Dit wordt een superkort logje want… Zzzzzz, ben zo afschuwelijk, afgrijselijk moe! Dit gaat dus gewoon niet over, zelfs niet na drie maanden… Het is hormonaal… Want heb wel lekker diep geslapen, maar zou nu al weer terug kunnen slapen… *shame* …

Niet te veel doen vandaag, lekker boekje lezen enzo…
Vandaag is zondag voor mij, verwendag… Tata, ik kruip lekker knus in de zetel met mijn boekje!

Plaatje : Pascal Milelli

“Return To Innocence”-Enigma

That’s not the beginning of the end
That’s the return to yourself
The return to innocence

Love – Devotion
Feeling – Emotion
Love – Devotion
Feeling – Emotion

Don’t be afraid to be weak
Don’t be too proud to be strong
Just look into your heart my friend
That will be the return to yourself

The return to innocence
If you want, then start to laugh
If you must, then start to cry
Be yourself don’t hide
Just believe in destiny

Don’t care what people say
Just follow your own way
Don’t give up and use the chance
To return to innocence

That’s not the beginning of the end
That’s the return to yourself
The return to innocence

Don’t care what people say
Follow just your own way Follow just your own way
Don’t give up, don’t give up
To return, to return to innocence.

If you want then laugh
If you must then cry
Be yourself don’t hide
Just believe in destiny.

Boehoe!!! Dikke tranen gehuild zonet! Soms ben ik toch nog nét niet over sommige dingen heen… Hoe flink ik ook ben…

Om het verhaal niet te lang te maken… Ik heb twee broers en een zus… Ik ben de oudste… En ik ben helemaal niet belangrijk, zwanger of niet, kleinkind of niet… Vroeger dacht ik steeds was ik maar de jongste of was ik maar een jongen, dan telde ik misschien even mee… Maar ik ben geen van dat alles, dus ik tel nou lekker niet mee…
En na weer heel wat gebeurtenissen, moet ik tot de conclusie komen dat ik me weer “gehecht” heb… aan m’n ouders, ik dacht écht dat het wat beter ging… Bah! Wat was ik dom en stom, te geloven dat ik ooit evenzo als de rest eenzelfde plaatsje in hun hart zou hebben…

Het kwetst me ook heel diep dat m’n broer nooit es vraagt naar de baby, naar niéts eigenlijk, hij doet gewoon of ziet het niet, denk ik… Mijn jongste broertje wel hoor, mja, die wordt dan ook peter van de kleine, ik weet ook wel waarom, nu…

Ik wil graag meerdere kindjes, als dit eentje goed gaat… En ik zal, met m’n eigen opvoeding in het achterhoofd, m’n uiterste best doen om ze gelijk te bejegenen…

Plaatje : Greg Becker

Vervolgje van het weekend…

Gisteren dan zoals gewoonlijk erg lang geslapen…
En dan nadien lekker gaan wandelen… Omgeving Willebroek… Is wel even met de auto, maar was het wel waard…

Daarna nog even naar m’n ouders… Was weer zo een beetje bedrukte stemming, mijn zusje hing voor tv met haar vriendje en is er niet vanachter gekomen, mijn vader sliep voor tv, en enkel mama was een beetje actief…
Pfff! Mijn zusje zit een hele week op kot en als ze dan in het weekend eens thuis is, slaapt haar vriendje daar dan nog, dus dan zitten die ook heel de tijd samen en heb je er dus ook niets aan… Zal wel een beetje bij de leeftijd horen zeker?

En zaterdag weer “discussie” met schoonzus, nou ja, discussie, … Ze begint aan een onderwerp, mams reageert daarop, ik doe mijn mond open… Misschien nogal heftig… Het ging over de “witte woede” van de zorgsector… En ik was effe vijf seconden vergeten dat zij sinds enkele maandjes (een maand of drie maximum) met een tijdelijk contract in de zorgsector zit… Oké en er was discussie rond een uitzending van Canvas… (ik vind 60.000 netto in de maand…helemaal niet weinig! , dat mag ik toch vinden ja, en mams vond dat ook)… Nou tja, ik wist ook niet dat zij mee gaan staken was (wat ik dan nog dom vind met een tijdelijk contract… staken, dat is juist niét wat je werkgever wil… en de eerste maanden kan je maar best een beetje mouwvegen… wat je daarna doet… maakt minder uit…eerst de buit binnenhalen, snappie? )

Nou, ja, tja, na mijn opmerking dat dat toch helemaal niet weinig is!?! Springt ze recht gaat naar m’n broer in de aanpalende kamer en ze vertrekken… Basta, zonder boe of bah! Gewoon, ze trapt het af… ze gaat lopen in een onnozele stomme flauwe discussie! Zonder reden! Zo, gewoon… Jeetje…

Nog geen enkele, maar dan ook geen enkele keer heeft mijn oudste broer me gevraagd hoe het met me gaat! Geen enkele keer! In 18 weken tijd! Niet naar mij, niet naar de kleine, niéts!

Ik jaag me er meestal veels te erg in op, en daardoor verlies ik veel energie en goed voor de baby is het ook niet…

Ik vind het gewoon jammer dat dit in onze familie gebeurt en hoe vaak mijn ouders al gepraat hebben met haar, dat hélpt niet…

Kon ik me nog gaan afvragen wat IK nou weer gedaan had…

Ach, foert!

Prent : Alan Baker

Zaterdagavond filmpje gaan kijken, was al eventjes geleden (Pipi had nooit de energie nog over op een zaterdagavond om naar de cinema te gaan)… Het heeft zoveel deugd gedaan, niet alleen voor mij, maar ook voor mijn vriendje . Eerst gaan eten en dan film…

The terminal van Steven Spielberg, hebben we gaan zien… Was erg goed, maar dat kan je van een Spielberg film meestal wel verwachten…

Korte Inhoud:

Viktor Navorski, staatsburger uit een Oost-Europees land, is op weg naar New York als er een gewelddadige coup wordt gepleegd in zijn geboorteland. Hij strandt op Kennedy Airport met een ongeldig geworden paspoort en mag de Verenigde Staten niet binnen. Hij lijkt gedoemd in de transitzone van de luchthaven te overleven tot de oorlog in zijn thuisland is uitgewoed. Naarmate weken en maanden verstrijken, ontdekt Viktor de veelzijdige facetten van het dagelijkse leven in de terminal. Hij wordt er zelfs verliefd op de knappe stewardess Amelie. Luchthavenmanager Frank Dixon, van zijn kant, beschouwt de arme Viktor als een haar in zijn bureaucratische boter en is hem liever kwijt dan rijk…

van : Siniscoop

Officiële website: The Terminal